Chamábase Kirin. Era unha femia de bóxer, sempre adoecida polos seus problemas de corazón. I é que non lle collía no peito. Literal e metafóricamente.
Onte deixou, por fin, de respirar. E con ela marcharon uns cantos anos de tola brincadeira, de carreiras loucas, de manchas de patas nos pantalóns recén lavados, de caricias desmedidas para con todos os nenos que pasaron pola casa dos meus país, de tomates crús que desaparecían do plato.
Estaba na porta da casa e pediulle mimiños á miña nai. E deullos. E cando voltou por alí, xa descansaba tranquila. Coma Paski, coma Aris ou Collie, e coma tantos outros, volverá a ser insubstituible.
Posiblemente, dentro duns meses haberá outro can grande na casa. Seguramente, nin será pastor alemán, nin mastín, nin pastor escocés, e agora, nin bóxer. Pero, coma eles, volverá á nosa memória cando ese “novo” se sente no seu sillón, na súa mantiña oucomece a correr tras do tractor.
Sei que non é a mellor foto do mundo, pero era a miña toliña. Ímoste botar de menos, pequena.
2 cousas que dicir:
vaya Xabi, lo siento. era preciosa.
si alguna vez tengo un perro, quiero que sea así. me trae recuerdos de todos los boxer que tenían mis primos y con los que me encantaba jugar de pequeño!
dior vaia con ela... eu sei o que sintes...
Publicar un comentario en la entrada